
Ook herfstig!
Bonjour, Leuk dat jullie kijken op deze blogspot. Leef mee met het wel en wee in Sigogne. Laat vooral een (leuk) bericht achter, dat is altijd welkom. Au revoir, Darren, Franca en Fleur

En Fleur was zo ‘sage’, dat betekent zoet/lief in het Frans. Ha ha ze moesten eens weten hoe ze haar mond(je) kan roeren af en toe!!!
Enfin, daarna zijn Fleur en ik naar Fabiola (m’n Guatemalase vriendin) gelopen met een uitnodiging voor Fleur’s verjaardagsfeestje op de 14de november. En een mandje appelen (de laatste uit de boom). We hadden hem aanvankelijk op de zondag ervoor uitgenodigd met z’n moeder en vader en ook nog wat anderen, maar hij was erg verdrietig dat hij niet op haar echte feestje mocht komen. Dus dat maar heel snel ontzenuwd en nu mag hij samen met z’n moeder (ook een fijne hulp...wilde ze ook al aanbieden) 2x komen! Gastvrij werden we weer ontvangen. Haar man Patrick was (wederom) 1 dag eerder dan voorzien vanuit Parijs aangetuft en was er ook. Ook hij is buitengewoon hartelijk en gelijk kwamen de Pineau, Rosé en Rode wijn op tafel met wat knabbeltjes. Toen Fleur en ik huiswaarts wilden, moesten we persé blijven eten. Ongelooflijk, ze had eigenlijk gerekend op haarzelf en zoontje, nu bleven er nog 2 volwassenen en 1 kind extra mee-eten. Couscous, groenten en 3! soorten vlees (kip, beef en worstjes) kwam in no-time op tafel. Vervolgens nog iets van 5 verschillende soorten kaas en we konden ook nog een (zoet) dessert krijgen als we wilden. We wilden wel maar onze maag was gevuld, dus hebben ze dat vandaag! Van Patrick kreeg ik nog 2 hele grote flacons gevuld met zeep mee, die had hij in Parijs gekocht; kennelijk koopt hij er heel veel per keer. Het is voor handen, body en haren. Dus multi functioneel! Eerst maar eens handen gebruiken en dan zien we wel verder lijkt me zo. Daarna maakten we aanstalten om huiswaarts te gaan en stelde hij voor om ons even thuis te brengen. Het is maar 7 minuten loopafstand, maar natuurlijk al wel pikkedonker en in onze laan is geen straatlamp (moet toch eens babbelen met Monsieur Le Maire daarover). Enfin, dat was wel heel fijn.
Tja, van de Franse gastvrijheid kunnen wij nog heel veel leren.
De laatste tijd leest Fleur ook alle verkeersborden en nadat Darren haar de meest gangbare heeft verteld, kent ze die ook inmiddels. ’t Kind kan al wel eerder gaan autorijden dan de 17-jarige leeftijd wat minister Eurlings (toch een clevere vent...maar met dit voorstel is hij letterlijk de weg kwijt).
En dan valt het ook op dat sommige borden eigenlijk voor Piet ‘Paal’ staan, omdat het niet (meer) ergens op slaat. Maar nog erger is het als je kind vraagt wat dat bord betekent, en je moet het antwoord schuldig blijven!
Nu is Fleur bezig om ook te leren lezen, zo zag ze vanmiddag in een schoenenzaak trainers (klinkt minder ordinair dan gympies) met de letters Barbie erop. En ze kon dat feilloos lezen. En er was geen afbeelding van de blonde dame bij). Toch wel goed nog op haar 4de!
sprak haar trotse maman, maar we hebben ze niet gekocht. Ja wel nieuwe Dora pantoffels en kniekousen en nog 2 Charlotte aux Fraises ofwel Strawberry Shortcake, maar wat het in het Nederlands is moet je me niet vragen, mallots.
Overigens ziet die Strawberry Shortcake er best heel gezellig uit, maar als je haar stem hoort zowel in het Frans, Engels als Nederlands, is het meer dan verschrikkuluk!!!!! We hebben er 1 dvd van, en tjonge wat een afgrijselijk kind is die Shortcake ook nog eens. Bah, niet een die je tot je vriendenkring wilt hebben.
Dan is Dora toch wel wat leuker
Ja ja, je kunt er maar blij mee zijn. Ik ben dus blij met m’n katoenen stokbrood zak. Kijk als je zou kunnen naaien, koop je een katoenen stofje op de markt en naai je de kanten aan elkaar zodat je een lange rechthoekige zak hebt. Maar...als je dat niet kunt, dan ben je overgeleverd aan het assortiment. Vandaag is het helemaal gelukt; ik heb een zak. Morgen sla ik een betonhaakje in de keukenmuur en dan heb ik ook vers brood. Brood die rustig in die zak nog een dagje langer vers blijft. Tja oppiepen in de oven ontkom je volgens mij ook niet aan, ook niet met zo’n baguette zak, maar het staat in ieder geval al veel leuker dan zo’n open en bloot brood (nee die krijg je meestal niet in een zak, gewoon de snelbinders eroverheen op je fiets...zo doe ik het inmiddels ook en dat gaat prima) dat op je keukenplank ligt. Hygiënischer ook lijkt me. Overal hadden ze van die vreselijke grote en grove houten kistjes met aan de voorzijde zo’n rood geruit stukje katoen wat net of net niet paste, dus eigenlijk niet wat ik zocht. Nu nog stokbrood erin en wie doet me wat!
Ook heb ik mijzelf een mand aangeschaft! Jawel eentje met opdruk, in rood geruit katoen (het past goed!) venstertje, aan 1 kant ‘Marché’. Maar wel met ‘leren’ in ieder geval stevige handvatten. (Ja het is echt vatten) Dat staat toch veel gezelliger (lees: Franser) dan die giga tassen van AH, Super, Edah, Sainsbury’s met zo’n rottig plastic inlegkruisje erin dat toch telkens verschuift, want die zijn nog niet met vleugeltjes! Hé dat kan er een zijn voor Youp van ’t Hek. Zal ik hem mailen?
Ik heb een poll op m’n blog gezet en ik mis dus m’n pc!
Vandaag is het dus Halloween, hele volksstammen gaan met hun ‘trick or treat’ langs de deur. Ook via het ouder comitée van Fleur’s school kunnen de kinderen onder begeleiding van ouders de ronde maken door Sigogne. Bijna alle kinderen vinden het geloof ik wel leuk, behalve onze Fleur! Ze vindt het eng en eigenlijk kan ik haar niet eens ongelijk geven. Toen we nog in London woonden, werd er ook erg veel aan de deur gebeld door de meest enge, verschrikkelijke, horror- achtige figuren. Op een keer was ik het vergeten en ik schrok werkelijk vreselijk toen ik de deur open deed en een aantal ‘skeletten’ zag, ik heb de deur direct weer onder gegil dichtgegooid. Darren heeft ze later nog wat snoep gegeven. Ook kan ik me herinneren dat we (Fleur en ik) een keertje bij mijn vriendin Meritha die in Engeland woont waren en met haar en Georgetina en Willemijn (resp. 3 en 2 jaar ouder dan Fleur) naar een adventure park zijn geweest dat toen in het teken van Halloween stond.
Daar kon je ook op een soort veewagen, getrokken door een tractor, een rit maken door de ‘bush bush’ waarbij er dus allerlei onverwachte ‘mensen’ te voorschijn kwamen. Hierbij moet je je voorstellen, dat je een kleine draaimolen onder de spinnenwebben langzaam ziet draaien, waarbij er een echt meisje bleek als een lijk, ondervoed, vreselijk slecht er uit ziend, achter de wagen komt hollen voor een beetje geld. Ook komt er uit de bomen een soort van vreselijke clown, in een net, maar wel hangend boven de wagen waar je zit, waardoor je je weer wezenloos schrikt. Of 3 kruizen waaraan halfdode mensen hangen en er 1 plots op je afkomt. Of een auto die je ziet, en die plots met groot licht in volle vaart op de wagen afkomt om op het nippertje te remmen, met gierende banden natuurlijk.
Dit ritje maken ze overdag maar zelfs ook als het donker is.
Nou ik vond het overdag al eng genoeg. En arme Fleur heeft het er nog steeds over, alhoewel ze van ellende niets heeft gezien. Enfin, haar Halloween trauma vrees ik.
Toen ik dat destijd aan m’n moeder vertelde, leek haar dat wel wat. Nou als we ooit nog eens daar zijn rond die tijd, zal ze eraan moeten geloven. Ik weet niet of ze het dan ook nog zo leuk vindt.
Het heeft wel iets speciaals dus.
Op Toussaint, zijn ook de meeste winkels hier gesloten. Sommige supermarkten zijn alleen ’s morgens open, en sommige andere winkels aleen ’ s middags. In ieder geval is er wel een winkel die of gesloten of een dagdeel geopend is.









Ja ja, het was een druk weekend, want zondag was er ook nog de hele dag -naast de kermis attracties, biertenten, worstjes met friet, buffet en buvette (eten + drinken), crèpes, etc etc- een supergrote brocante! Dus weer de ontmoetingsplaats voor boeren en buitenlui. Ja we hebben weer face painting gedaan en ik heb bij de Engelse mevrouw al m'n informatie gehaald om haar eventueel uit te nodigen voor Fleur's verjaardag. Want zeg nu zelf 14 november op een woensdag kan je waarschijnlijk ook hier niet veel buiten organiseren.



Hier Darren samen met Monsieur X, de echtgenoot van Jacqui die ik diverse malen heb geholpen met wat vertaalwerk (Nederlands naar Frans). Haar echtgenoot is helemaal in de ban van duiven, dus die werden ook losgelaten in Sigogne. Darren heeft foto's gemaakt; ik ben zowat weer 'ondergedoken'; vind de film 'The Birds' erg goed, maar duiven, overigens alle vogels, in het echt brrrr. Ben benieuwd of ze allemaal hun huis weer hebben teruggvonden!


Woensdag waren we in Angoulême om m'n moeder op te halen van de tgv en om wat meer van de hoofdstad van de Charente te zien. Helaas ging alles gepaard in de stortregen....maar in de kathedraal van Angoulême ontdekte ik plots een 'oude bekende'. Ja wel, voor de trouwe lezers van mijn blog, dit was de afbeelding en het verhaal van Pierre Aumetre, de man van het bidprentje dat in de gevonden missaal zat. Misschien is het prentje geld waard? Enfin, na dit bezoek zijn we een gezellig restaurant ingedoken; waar het wat meer werd dan de geplande Crocque Monsieur van Darren! Tussen door zijn we nog even geweest naar, wat ik maar noem de grote brocante in La Couronne en hebben we nog wat Franse boeken gekocht voor een habbekrats en kersthuisjes! Normaliter zijn die huisjes erg duur en hier voor een prikkie.