Video kanaal

Wij hebben een eigen video kanaal op youtube met diverse filmpjes. Zo is er een filmpje over kokkerellen, een filmpje van Fleur tijdens het paard rijden, concert stukjes, etc.

Video kanaal Au Bellefleur Sigogne

Bruiloft in ons dorp

Vandaag op 1 oktober trouwden Sandrine en Pascal op het gemeentehuis van Sigogne.
Sandrine en Pascal ken ik zolang wij hier wonen, haar dochter zit een klas hoger en zijn zoon in dezelfde klas als Fleur en hun zoon zit nog op de basisschool.
Zowel dochter als zoon zijn -onafhankelijk van elkaar- wel eens op Fleur’s verjaardagsfeest geweest. Sinds een aantal jaren runt Sandrine het postkantoor in het dorp en is altijd even vrolijk, mooi opgemaakt, prachtig lang blond haar en niet te vergeten slank. Haar Pascal is een innemende man met donker haar en heeft altijd een aardig woord over.
Een paar weken geleden kwamen ze langs om mij informatie te vragen over een bepaald restaurant en vertelden ze dat ze gingen trouwen, niet iets groots maar met naaste familie en enkele vrienden. Die datum had ik genoteerd. Na op het gemeentehuis(je) gevraagd te hebben hoe laat de huwelijksvoltrekking plaats zou vinden, besloot ik om er naar toe te gaan. Jammer genoeg was ik wel de enige uit het dorp die belangstelling toonde, terwijl er toch heel veel dorpsgenoten en ook uit de naaste omgeving gebruik maken van het postkantoor.  En alle aankondigingen zijn vermeld aan de zijkant van de mairie dus ook hun huwelijk.
Enfin....10 minuten voor aanvang was ik ter plaatse. Even later kwam zijn zoon op een stoere brommer (hij is 15 en dan mag je hierop rijden) in regenpak aan. Inmiddels waren er wat meer genodigden gearriveerd en ook het bruidspaar kwam al snel in hun zwarte blinkende auto met aan de portieren witte strikken, tesamen met haar dochter en hun jongste. De bruid zag er prachtig uit in een kort wit ensemble en haar haar frivool opgestoken, witte roosjes als bruidsboeket en witte stiletto’s waar ik niet eens mee zou kunnen zitten, laat staan staan of erger nog lopen! Maar ze kon zo de catwalk op en zich meten met de groten der aarde.
De bruidegom was gekleed in een zwart pak met mooi gepoetste zwarte schoenen, wit overhemd met een enorme kraag die recht overeind stond....kwam daar nog iets ?  Enfin, maar even afwachten en zien wat er zou gebeuren.
Ah gelukkig de vader van de bruid, in grijs kostuum, kwam met een grijze stropdas voor Pascal en knoopte die om. De bruidegom onwennig want zo bekende hij dat hij nog nooit een stropdas zelf had geknoopt.
De bruid vroeg aan haar dochter, heb je de ringen?
Ik vroeg aan haar dochter, hoe vaak heeft je moeder dat vandaag al gevraagd....
Inmiddels was –eindelijk- Oma (?) gearriveerd 5 minuten voor de plechtigheid en iedereen stond nog steeds buiten met de kleding voor zijn zoon die op de brommer was gekomen. Hij ging zich tussen de auto’s omkleden.
Inmiddels kwam de Burgemeester van Sigogne met Frans ambtketen dat uit een sherp bestond in de Franse vlag kleuren om kennis te maken met wat genodigden. (Wij kussen inmiddels dus dat ook gedaan).
Enfin, uiteindelijk was iedereen klaar voor het grote moment. De trap op in de mairie naar de ‘trouwzaal’ en kwam de burgemeester weer naar beneden, want een of andere oelewapper was vergeten om de zetels bekleed met fluweel voor het bruidspaar te plaatsen, en ook de secretaresse die hier de hele ochtend was, had dus niet gecheckt.... De bruidegom bood nog aan om zijn eigen stoelen te dragen, maar dat ging zelfs de secretaresse te ver. Maar goed zo aardig is hij dus.
De ceremonie kon beginnen. Na allerlei wetsartikelen te hebben aangehaald en de namen, adressen, woonplaatsen en beroepen te hebben genoemd van het bruidspaar en heel belangrijk dat er niemand bezwaar had aangetekend tegen dit voorgenomen huwelijk, noemde de secretaresse de namen, adressen, woonplaatsen en beroepen (allemaal gepensioneerd) van de ouders.
En werd het huwelijk voltooid. De Burgemeester moest nog even vragen wie heeft de ringen en alles kwam goed. Na nog een paar persoonlijke woorden van hem en na de felicitaties was het afgelopen. Het geheel duurde 20 minuten.
Ze hebben gewaardeerd dat ik erbij was en ik ben blij dat ik erbij was.

Vriendschap

Vriendschap

Een beladen woord of toch niet ? Ik ken diverse vormen van vriendschap uiteraard van mensen die je echt hebt ontmoet, maar ook virtuele zoals bijvoorbeeld op facebook.

Natuurlijk mis ik mijn Nederlandse vriendinnen, Annelies die ik ken vanaf we 7 waren (1969) en met wie ik kan lezen en schrijven.  En heel belangrijk ook onze ouders waren ook bevriend met elkaar en dus kunnen we over hen herinneringen ophalen. We hebben gelukkig nog steeds goed en veel contact. Dat is ook zo fijn....we voelen van elkaar wanneer er iets dwars zit. Want prietpraat daar trappen wij bij elkaar niet in. Ze is ook bij ons in Frankrijk geweest met haar partner.
Yvonne, die  ik als collega bij Texaco heb leren kennen en beter nog bevriend mee ben geraakt toen we allebei in Brussel kwamen te werken (1994)  en in
een chaos terecht kwamen.... Chaos van niet Rotterdamse en on Nederlandse toestanden. Maar met een grote dosis nuchterheid, hilairiteit hebben we er ons doorheen geslaan. Ik zal nooit vergeten dat Yvonne op stel en sprong mij haar auto heeft geleend toen wij een weekend in een caravan waren en mij moeder plots werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze belde Erik (toen nog haar vriend) om haar op te halen en ik heb haar auto een week lang mogen gebruiken. Ook toen mijn vader plots overleed, en zij de kaart niet tijdig ontving, was ze er na 1 telefoontje vanuit Belgie.  
Ook Yvonne en gezin zijn bij ons in Frankrijk geweest.
Manon heb ik leren kennen in 1997. Zij werkte op een outplacement bureau als office-manager waar ik kwam en vanaf dag 1 hadden we een click. Maar ja dat moest wel in het geniep want dat was natuurlijk ‘not done’.  Inmiddels zijn we 19 jaar verder en nog steeds dikke vriendinnen. Samen op vakantie geweest, gegeten in de Magneet en veel gelachen in Stobbe om alle ‘Harry’s’, niet wetende dat we daar later met onze gezinnen zouden zijn.
Ook Manon en dochter (man en zoon thuis) zijn hier geweest.
Sylvia  was een middelbare school vriendin en niet te vergeten we zaten samen op dansles, vielen natuurlijk op dezelfde jongens en sinds een jaar of 12 hebben we weer regelmatig contact en dat voelt goed.  Wat ik in haar bewonder is haar sterke karakter...ze heeft het aardig voor haar kiezen (gehad) maar is nooit bij de pakken neer gaan zitten. Kortom een vechter die meer dan 100% geluk verdient!
Sylvia komt hoe dan ook.

Marian heb ik via werk leren kennen in 1999 waar ik als directie secretaresse werkte voor een software house. Marian organiseerde daar o.a. de trainingen voor bedrijven die de software modules kochten.  Met haar heb ik heel veel herinneringen met name qua personeel, directie, klanten... We kunnen er een boek over schrijven.  Marian heeft ook een hele goede dosis humor en ik weet nog de 1ste keer dat ik bij haar en haar man kwam...ik denk vanwege een boek over Scandinavie, het ijs al snel was gebroken ook toen haar man kwam en zei....ik drink een biertje, jij een wijn?
Ook Marian en haar familie zijn hier geweest.

Dan heb ik natuurlijk ook geen vriendin een maar vriend René ook al sinds 2003 denk ik, toen we in Londen woonden.  We hebben elkaar via een internet site gevonden...en ik zal nooit vergeten het moment dat hij het voor mij op heeft genomen, we hadden elkaar nog nooit live gezien, en toen toen is onze vriendschap echt begonnen. Net als René hou ik niet van meten met 2 maten en van onrechtvaardigheid..in onze ogen toch...en nog veel meer.  Hij was er toen we hem nodig hadden, kortom een vriend voor het leven.

En dan inmiddels mijn lieve vrienden/innen in Frankrijk.
Stéphanie en Céline mijn Franse vriendinnen van het 1ste uur. We hebben inmiddels al vele jaren lief en leed met elkaar gedeeld en ook al zien we elkaar toch niet zo vaak....onze band is er.
Ingrid mijn Vlaamse vriendin die halve tijd in Sigogne woont, we hebben ook veel lief en leed met elkaar gedeeld.
Sarah en Kathy mijn Engelse vriendinnen. Altijd full of fun en van de 1ste mag ik haar vrijgezellen dag organiseren.
Steph, mijn Engelse vriendin...die zo fijn direct is zoals ik met een hart van goud.
Nicole, mijn buurvrouw maar vooral vriendin die met haar man Candido klaar staat voor me.
En dan nu de Franse MANNEN!
Jean-Luc onze buurvriend die voor de poezen en konijnen zorgt als wij er niet zijn en die  graag een biertje komt drinken en met wie ik naar concerten ga.
Candido ook al een buurvriend die altijd een luisterend oor biedt en niet te beroerd is om met mij naar een ‘deskundige’ te luisteren en vragen te stellen.
Frederic (echtgenoot van Stephanie) die een globale kennis heeft en van wie we veel kunnen leren.
Sylvain en Guillaume onze vrienden die 2 restaurants in onze omgeving bestieren. Als ik zeg dat Darren hen begroet met 2 zoenen, moet dat genoeg zijn.

Het songfestival uit mijn jeugd

Van de week haalde ik samen met mijn moeder nog wat herinneringen op over het Eurovisie Songfestival. Vroeger nam mijn vader het allemaal op met de bandrecorder, een Revox voor de kenner. Dan zat hij meer geknield om onze commentaren te horen dan dat hij wat zag, van oh nee dit nummer hoef ik niet. Dus dan werd de band weer teruggespoeld en uiteindelijk bleef er een kleine selectie over, waarvan sommige nummers half te horen waren vanwege het gehannes met het terug- en vooruitspoelen.
Natuurlijk ging zo’n avond gepaard met een hapje en een drankje.
Dat waren nog eens leuke tijden.

Wat is er veranderd...eigenlijk niet zoveel. We (Darren, Fleur en ik) kijken ieder jaar en houden onze eigen scores bij. Ook wij geven commentaar op alles en iedereen. Dit jaar heeft Fleur een app gedownload op haar en mijn mobiel, makkelijk als we straks op Douwe Bob gaan stemmen.  Ook heeft ze gezegd dat ze het gaat opnemen....de tijden herhalen zich.
Natuurlijk hebben wij ook lekkere hapjes en drankjes binnen handbereik en het is nu maar hopen dat wij de eindstreep wakker halen.

Een gedachte....
Ik denk dat het songfestival voor de Nederlanders die in het buitenland wonen meer aanspreekt. Om toch weer even dat gevoel van saamhorigheid met het vaderland te hebben.
Zo voel ik het wel.

Recept op video

Al eerder hadden we het idee om meer te doen met onze kookkunsten. En buiten ons  Au Bellefleur's French Kitchen Blog   hebben we nu ook onze 1ste video gemaakt. Darren en Fleur hebben allebei voortreffelijk gefilmd en Fleur heeft de video's geknipt en geplakt zodat er een geheel is ontstaan, waarvoor onze grote dank.  Heerlijk om zo'n grote dochter te hebben.

Hier is de video met een ragout recept.

https://www.youtube.com/watch?v=WpcoljJnbXI

Februari 2016 update: foto's

La Vieille Etable

De jarige Ingrid

Voorgerecht in La Vieille Etable

In een Engelse tearoom met vriendin Steph (rechts) en eigenaresse January Moore

Wiskunde leraar en leerling

Make-up Workshop

Februari 2016 update tekst

We zijn alweer op driekwart februari dat meestal een regenmaand in de Charente is en tot op heden werden we niet teleurgesteld. Helaas was er lekkage in een gastenkamer doordat dakpannen waren verschoven en met een enorme windkracht de regen naar binnen liet. Onze vaste artisan is inmiddels ook weer wat ouder en gaat zo hoog het dak niet meer op, mede gezien zijn rug is dat onverstandig. Ik denk ook dat hij inmiddels tegen de 70 loopt.
Gelukkig is het euvel na 1 telefoontje verholpen.
Verder hebben we in januari de eerste gasten alweer gehad en hele aardige, vlotte Fransen dus de toon is in goede zin gezet. Ook zijn er alweer boekingen binnen van terugkerende gasten en dat zijn vaak de leukste. Ze kennen onze manier van werken waarin wij heel flexibel en gastvrij zijn en dat spreekt de mensen aan, zo kunnen ze dus echt zorgeloos genieten van hun verblijf.
M’n vroegere wiskunde leraar van de middelbare school en zijn vrouw zijn inmiddels net weer vertrokken met de komende reservering alweer in ‘the pocket’. Het was erg leuk toen Fleur met hem haar lesstof doornam en hij heeft iets geschreven op een papiertje dat zij beiden snapten...ik niet. Hun gespreksstof ging mijn petje te boven.
Engelse vrienden die hier in de buurt wonen gaan volgend jaar trouwen en ik ben gevraagd om sowieso haar vrijgezellenfeest te organiseren, wat er nog meer bij komt kijken weet ik nog niet, want in Engeland schijnen daar nog wat meer ‘verantwoordelijkheden’ aan vast te kleven, dus daar moet ik het met haar eens rustig over hebben of ze mijn hulp voor andere dingen ook nodig heeft. Ik heb nog even tijd om na te denken en met iets leuks te komen, uiteraard geen Chippendale die uit een taart springt dat moge duidelijk zijn.
Fleur is helemaal ingeburgerd op de nieuwe manege en eerlijk is eerlijk ze leert er veel meer en om de week springen is natuurlijk ook fantastisch. Ook zijn de paarden pittiger. Er is er sowieso 1 waarop iedereen een keer tijdens dressuur moet rijden, want dat paard is heel schrikachtig en ja Fleur viel er af, maar ze heeft zich gelukkig niet bezeerd. Een traditie is het hier, ik weet niet of dat ook in andere landen geldt...toen ik nog paard reed in ieder geval niet.. om de volgende  weer te tracteren bij voorkeur op cake. Dus ik heb een cake gebakken, thermoskan thee meegenomen en met een vriendin wiens dochter in dezelfde les rijdt, ervan genoten samen met de eigenaar en vriendin van Fleur. Vandaag, woensdag 17 februari, uitzonderlijk mooie dag, morgen wordt er sneeuw voorspeld, maar ik betwijfel of die Sigogne zal bereiken. Ik hoop het niet want sneeuw is misschien nog leuk in december en januari, maar daarna voor mij niet meer. Dan heb je zin in het voorjaar. Voor mij dan ook geen huis in de bergen en sommige landen vallen dan automatisch al af. Niet dat we gaan verhuizen hoor. Voorlopig hebben we het hier nog steeds goed naar onze zin, al krijg ik wel eens arme zinnen van de dingen die vervangen moeten worden. De charmes van een huis uit 1829! Ik zou ook niet in een modern huis willen wonen want karakter is ver te zoeken en ze lijken ook allemaal op elkaar.
Mijn Vlaamse vriendin Ingrid werd 63 en normaliter is zij altijd in Belgie tijdens haar verjaardag, maar dit jaar niet. Ze wilde er niets aan doen, dus heb ik haar uitgenodigd voor een lunch in een voor allebei onbekend restaurant. En dat viel goed in de smaak. Het is geen restaurant waar je voor 15 euro een menu du jour hebt, maar dat hoefde voor deze gelegenheid ook niet. Het is zeker een gelegenheid om snel naar terug te keren.
Wel een verschil met eten bij Fred in le Ralley waar we met ons drietjes vorige week vrijdagavond waren. Op die avond is hij ook geopend voor ‘fish and chips’, ‘vaux filet met frites’, huisgemaakte hamburgers, dat idee. Toen we rond kwart over 7 arriveerden, stond Fred nog in verf kleding een laatste hand te leggen aan een muur. Zijn vrouw vertelde me dat ze al een half uur geleden had gezegd dat hij moest stoppen om alles in orde te hebben voor gasten. Franse mannen luisteren dus (ook) niet.  Ik moet zeggen dat we heerlijk hebben gegeten. Maandelijks op vrijdagavond is er een thema avond en in maart is dat fruits de mer en gaan we sowieso met vrienden er naar toe.
Als het wat beter weer is, willen we een weekend en famille –nee niet leuk naar zee- de verfroller ter hand nemen om de buitenboel op te frissen. Dan maken we er maar een gezinsuitje van ;-).
Darren heeft een bureaublad gemaakt voor Fleur’s kamer, nou klinkt dat simpeler dan dat het is, want er moest eerst nog een muurtje worden gemaakt en het blad is dan ook speciaal gemaakt met speciale afmetingen.
Als volgend hout project is het afmaken van mijn nieuwe keukentafel aan de beurt. De tafel die we hebben, een oude tuintafel, is niet van een al te beste kwaliteit en eigenlijk iets te lang, voor 6 personen, maar we eten daar hooguit met 4 man en dan stoot je toch wel veel tegen de tafel. Dus van gelijmde planken en kruiselingse poten die ook nog een paar keer gelakt moeten worden, is ook dat einde in zicht.
Projecten genoeg, want hij wil ook nog een buffetkast zelf maken voor in de keuken.  De keuken moet ook vernieuwd worden, het plafond en de balken ook. We gaan voor een rood/witte keuken.
Van Fleur’s oude 1-persoonsbed (hout met lades en met koper afgewerkt) willen we een zitbank in onze eigen zitkamer maken, want destijds hebben we dat bed gekocht voor 1000€ en nu staat het doelloos in haar oude slaapkamer.
En dan heb ik het ook nog niet over het zwembad gehad.
Op facebook hebben we een pagina aangemaakt, met ‘Projecten Porter’, waarin Darren, Fleur en ik ideeen en foto’s kunnen plaatsen. Op deze manier blijft het bewaard en kunnen we het alle drie steeds zien en krijgen we een melding van updates van elkaar.  Jajaja.....we praten ook nog met elkaar hoor.
Maar goed het is belangrijk om prioriteiten te stellen.

Tot volgende maand!